| Με τίτλο «Κρίση στην Ευρωζώνη: Αν η Ελλάδα φύγει, θα ακολουθήσει και η ευημερία της Γερμανίας»… | ||
ο βρετανικός Guardian περιγράφει τις όχι και τόσο θετικές συνέπειες μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ για την μεγαλύτερη δύναμη της Ευρώπης. «Αν η ευρωζώνη συρρικνωθεί, η κάποτε κυρίαρχη αγορά της Γερμανίας θα γίνει πάρα πολύ φτωχή για να εισάγει: και η ταχεία ανατίμηση του ισχυρότερου ευρώ θα καταστήσει τις εξαγωγές της, πολύ πιο ακριβές» σημειώνεται. «Η Γερμανία την περασμένη εβδομάδα δανείσθηκε με το εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο 0,07%! Αυτό από μόνο του αποδεικνύει ότι το κοινό νόμισμα δεν λειτουργεί». Οι ηγέτες της Ευρωζώνης είχαν δείπνο την Τετάρτη στις Βρυξέλλες και όλοι έφυγαν νευριασμένοι. Ο Ισπανός Μαριάνο Ραχόι κραυγάζει ότι η χώρα του δεν έχει την πολυτέλεια να πληρώνει επιτόκιο 6% για να δανειστεί πάνω από 10 χρόνια. Οι Φρανσουά Ολάντ και Μάριο Μόντι θέλουν την εισαγωγή των ευρωομολόγων. Αλλά οι προσευχές τους έχουν μείνει αναπάντητες, επειδή η Γερμανία δεν έχει πειστεί, ακόμη και μετά τη σύνοδο της G8 το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Καμπ Ντέιβιντ. Η απροθυμία της κας Μέρκελ είναι, βεβαίως, κατανοητή. Πρώτον, το κόστος των επιτοκίων της Γερμανίας θα αυξηθεί, ίσως και κατά 50 δις ευρώ το χρόνο, αν τα μέλη της ευρωζώνης δανείζονται συνολικά, και όχι ως μεμονωμένες χώρες. Επίσης οι Γερμανοί ψηφοφόροι είναι πιθανό να αντιδράσουν, καθώς εξακολουθεί να υπάρχει ο ισχυρός μύθος ότι μετά την ενοποίηση, η ίδια η Γερμανία τα κατάφερε μόνη της και πως τα πλεονεκτήματα του να είσαι μέλος του ευρώ ήταν απλώς συμπτωματικά. Άλλωστε το σχέδιο έξι σημείων της κας Μέρκελ, μέσω του οποίου θέλει να επιβάλει ένα πακέτο «γερμανικών» μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα – συμπεριλαμβανομένων μαζικών ιδιωτικοποιήσεων δημόσιας περιουσίας, περικοπών στην προστασία της εργασίας και ανοιγμάτων στους ξένους επενδυτές – είναι μια υπενθύμιση ότι το Βερολίνο πιστεύει ότι στη δική του οικονομική επιτυχία. Ωστόσο αυτό το σχέδιο αγνοεί το γεγονός ότι υπήρχαν ταυτόχρονα μαζικές δημοσιονομικές μεταβιβάσεις από τη δύση στην ανατολή, που χρηματοδοτούντο μέσω ενός «φόρου αλληλεγγύης». Η συνταγή της πολιτικής που επιβλήθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη από το δίδυμο Merkozy τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει αποτύχει πλήρως: μεγάλο μέρος της ευρωζώνης είναι σε ύφεση, ή κοντά σε αυτήν, ενώ τα χρέη της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ιρλανδίας – και όλο και περισσότερο της Ισπανίας και της Ιταλίας – παραμένει ανεξόφλητα. «Εάν οι πιο αδύναμες οικονομίες της ευρωζώνης καταρρεύσουν, με πρώτη που θα πέσει στον γκρεμό την Ελλάδα, και ακόμα και εάν μερικοί πιστεύουν πως κάτι τέτοιο θα ευχαριστήσει την Γερμανία, είναι μεγάλο λάθος να πιστέψουν ότι η Γερμανία θα μπορέσει έτσι απλά να επιστρέψει όπως ήταν πριν» τονίζει. «Η Γερμανία έχει αποκομίσει οικονομικά μερίσματα από την συμμετοχή της στο ενιαίο νόμισμα την τελευταία δεκαετία, και τώρα θα πρέπει να αποφασίσει αν είναι διατεθειμένη να πληρώσει φόρο αλληλεγγύης. Με λίγες εβδομάδες να απομένουν έως τις ελληνικές εκλογές και τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κερδίσει, είναι η ώρα της απόφασης για το Βερολίνο, όσο είναι και για την Αθήνα» καταλήγει ο Guardian. |
||
Το κονκλάβιο συνεδριάζει
Εξαιρετικά αναβαθμισμένη εμφανίζεται η σύνθεση των προσκεκλημένων της φετινής συνάντησης της Λέσχης Bilderberg, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 31 Μαΐου μέχρι τις 3 Ιουνίου στο Shantilly της πολιτείας Virginia των Η.Π.Α..
Διεθνείς προσωπικότητες, αρχηγοί κρατών, μέλη της ελίτ της διεθνούς οικονομίας και αυτή τη φορά, αρκετοί τεχνοκράτες και διοικητικά στελέχη των Η.Π.Α., θα συμμετέχουν σε μία, όπως όλα δείχνουν, κρίσιμη συνάντηση, η ατζέντα της οποίας δεν μπορεί να έχει άλλο θέμα παρά την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας.
Ανάμεσά τους, τρεις Έλληνες, λίγοι Πορτογάλοι, Τούρκοι και πάρα πολλοί Ισπανοί, μεταξύ τους η ίδια η βασίλισσα Σοφία, γεγονός που προφανώς σχετίζεται με τους φόβους για ενδεχόμενες δραματικές εξελίξεις στη χώρα της Ιβηρικής.
Στη συνάντηση αυτή φέτος θα παρευρεθούν -μεταξύ άλλων- ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι, η βασίλισσα της Ολλανδίας Βεατρίκη, η αφρόκρεμα των Βρυξελλών με επικεφαλής τον Ιωακείμ Αλμούνια, ο Ξαβιέ Σολάνα, ο πρόεδρος της Deutsche Bank Ιωσήφ Άκερμαν, ο Μπιλ Γκέιτς πρόεδρος της Microsoft, o Χένρυ Κίσσινγκερ κ.ά..
Από την Ελλάδα έχουν προσκληθεί ο Γιώργος Δαβίδ, πρόεδρος της Coca Cola, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, πρώην υπουργός Οικονομικών, και ο Λουκάς Τσούκαλης, πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η λίστα των προσκεκλημένων της κλειστής αυτής λέσχης ουδέποτε ανακοινώνεται επισήμως και δημοσιεύεται με κάθε επιφύλαξη, αφού η zougla.gr έχει διαπιστώσει ορισμένες αναντιστοιχίες, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην αμερικανική αποστολή.
Κατά τις συζητήσεις είθισται να μην τηρούνται πρακτικά και όσα κείμενα διανέμονται θεωρούνται απόρρητα και ειδικού χειρισμού.
zougla.gr
Η σχέση της οικογένειας Παπακωνσταντίνου με το εργοστάσιο της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα περιγράφεται στο νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα «Μια οικογένεια για όλες τις εποχές», που διατρέχει τη σύγχρονη ελληνική ιστορία από το 1941 μέχρι σήμερα.
Μέσω σπάνιων φωτογραφιών – ντοκουμέντων, ο ιστορικός και δημοσιογράφος Δημοσθένης Κούκουνας παραθέτει στοιχεία για το εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που η οικογένεια Παπακωνσταντίνου και συγκεκριμένα ο Γεώργιος Μ. Παπακωνσταντίνου, είχε αποκτήσει το 1941 σύμφωνα με το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα που του είχε παραχωρήσει ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου.
Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου, υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), υιός του Γεώργιου Παπακωνσταντίνου, υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως, αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων.
Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.
Ποιος είναι ο Δημοσθένης Κούκουνας
Ο Δημοσθένης Κούκουνας είναι δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1950 στην Πάτρα και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει οικονομικά στην Αγγλία, αλλά από νεαρή ηλικία δραστηριοποιήθηκε στη συγγραφή βιβλίων, τη δημοσιογραφία και γενικά στον εκδοτικό χώρο.
Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, κυρίως ιστορικών και βιογραφικών, μεταξύ των οποίων: «Η γερμανική εισβολή και η συνθηκολόγηση», «Η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα», «Η Μάχη της Κρήτης», «Έλληνες Πολιτικοί», «Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός», «Ίων Δραγούμης», «Άρης Βελουχιώτης, ο αμφιλεγόμενος πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ», «Νίκος Ζαχαριάδης» κ.ά.
Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τα κατοχικά θέματα, δείγμα των οποίων αποτελεί και το παρόν βιβλίο του που πραγματεύεται την ελληνική οικονομία επί Κατοχής και την αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια.
Το βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό με προσωπικότητες που σημάδεψαν την σύγχρονη ελληνική ιστορία και αποτελεί ένα χρήσιμο ανάγνωσμα πριν την άσκηση -για δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο διάστημα- του εκλογικού μας δικαιώματος.
Ο τότε πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής κατά την επίσκεψή του στην Πτολεμαΐδα το 1958, την εποχή που η ΔΕΗ εξαγόρασε το εκεί εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που είχε αποκτήσει η οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1941.
Ο τότε υπουργός Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου Παναγής Παπαληγούρας επισκέπτεται το 1954 την Πτολεμαΐδα. Μετά το ταξίδι αυτό, οργανώθηκε στη δυτικομακεδονική αυτή πόλη επίσκεψη γερμανικής αποστολής υπό τον περίφημο υπουργό Έρχαρτ.
Το εργοστάσιο της ΔΕΗ σήμερα. Το προηγούμενο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας της Πτολεμαΐδας ανήκε στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου, σύμφωνα με το προνόμιο που είχε παραχωρήσει τον Οκτώβριο 1941 ο Τσολάκογλου.
Ο παλαιός πολιτικός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), υιός του δαιμόνιου επιχειρηματία Γεωργίου Μ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το 1941 απέκτησε από τον Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Ο ίδιος υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη.
Ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, με την υπογραφή του οποίου παραχωρήθηκε το προνόμιο ηλεκτρικής ενέργειας στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1948.
Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1954 ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου τον είχε χαρακτηρίσει ως τη “μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος” και υπήρξε θερμός οπαδός και συνεργάτης του. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τρεις γενιές – τρία σκάνδαλα…
Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο κύριος συντελεστής του μνημονίου, της χρεοκοπίας και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ούτως ή άλλως είναι κάτοχος μεγάλης περιουσίας που προέρχεται από μια υπογραφή του Τσολάκογλου…
Από newsbomb.gr
Ευρωλαγνεία και στρουθοκαμηλισμός
Του Βασίλη Ζούμπου
Είναι χρόνια τώρα που παρακολουθούμε ένα μέρος της κοινοβουλευτικής Αριστεράς να διολισθαίνει ιδεολογικά προς τα δεξιά σε θέματα που αφορούν τη σχέση της χώρας με την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση και μαζί με αυτή τη διολίσθηση να γίνονται όλο και πιο συντηρητικά τα πολιτικά της προτάγματα.
Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ πάνω στο φλέγον ζήτημα της παραμονής ή της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι η εξής: Το δεξιό κομμάτι του Συνασπισμού και κάποιες συνιστώσες που προέρχονται από την ευρωκομμουνιστική παράδοση λένε «μη φοβάστε, μπλοφάρουν, δεν πρόκειται να μας διώξουν από τη ευρωζώνη διότι δεν τους συμφέρει, διότι το τίμημα που θα πληρώσουν εκείνοι είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα πληρώσουμε εμείς». Από την άλλη, το Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού και ένα μέρος των συνιστωσών λένε «εάν μας τεθεί το δίλημμα μεταξύ της εξυπηρέτησης των αναγκών της κοινωνίας και της παραμονής στην ευρωζώνη, εμείς θα διαλέξουμε να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες της κοινωνίας».
Υπάρχει ένα μεγάλο κενό, μια εκκωφαντική παράληψη σε αυτό το διχασμό στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Το κενό είναι πως είτε τάσσεται κανείς με τη μία είτε με την άλλη άποψη, αποφεύγει να μπει στον πυρήνα του θέματος της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Αποφεύγει να αναλύσει την ίδια την αρχιτεκτονική, τη δομή της ευρωζώνης και κυρίως, αποφεύγει να αναλύσει με ταξικό προσανατολισμό τους όρους και τις προϋποθέσεις της συμμετοχής της χώρας σε αυτή. Διότι εάν επιχειρηθεί να απαντηθεί το ερώτημα «ωφελήθηκε η εργατική τάξη και ο λαός από τη συμμετοχή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ;», η απάντηση είναι ξεκάθαρα «όχι». Και εφόσον η απάντηση είναι «όχι», τότε το επόμενο βήμα για μια Αριστερά που διατείνεται πως έχει ταξικό προσανατολισμό είναι πως πρέπει να επιδιωχθεί ενεργητικά η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, εάν σοβαρολογούμε όταν λέμε πως υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα του λαού.
Να αναφέρουμε δυο-τρία δεδομένα που θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρα στο μυαλό κάθε ταξικά προσανατολισμένου αριστερού αγωνιστή. Η ευρωζώνη είναι μια νομισματική, εν μέρει δημοσιονομική, εν μέρει οικονομική, πρωτίστως όμως πολιτική ένωση. Δεν είναι ένα τεχνοκρατικό, πολιτικά και ταξικά ουδέτερο εργαλείο. Είναι ένα ξεκάθαρα ταξικό πολιτικό εργαλείο, μια συνειδητή πολιτική επιλογή των ευρωπαϊκών αρχουσών τάξεων. Ατμομηχανή για τη δημιουργία της αποτέλεσε η πολιτική βούληση των μεγαλο-τραπεζιτών της κεντρικής Ευρώπης για περιφερειακή καπιταλιστική τραπεζική ολοκλήρωση, τη δεκαετία του ’90. Αυτή η βούληση ακολούθησε τον μετασχηματισμό του ευρωπαϊκού και του βορειοαμερικανικού καπιταλισμού, από βιομηχανικό σε χρηματοπιστωτικό, τη δεκαετία του ’80. Δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις εκείνων που δημιούργησαν την ευρωζώνη η εξυπηρέτηση των αναγκών των λαών της Ευρώπης.
Όλοι οι θιασώτες της συμμετοχής της Ελλάδας στις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αναφέρουν πως όσο πιο βαθιά συμμετέχει μια χώρα στις φεντεραλιστικές δομές της ΕΕ, τόσο περισσότερο εκχωρεί ο λαός αυτής της χώρας το δικαίωμά του στη λαϊκή κυριαρχία, στην ίδια τη δημοκρατία. Μια από τις βασικές αρχές της Αριστεράς παγκοσμίως είναι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών. Η αυτοδιάθεση είναι ένα θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα κάθε λαού. Ένας λαός που δεν αποφασίζει μόνος του τη νομισματική, δημοσιονομική και οικονομική του πολιτική, έχει σοβαρότατο έλλειμμα δημοκρατίας. Αυτή τη στιγμή στην ευρωζώνη, μερικές δεκάδες τραπεζίτες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας παίρνουν αποφάσεις που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ το πιο αντιδημοκρατικό στοιχείο της ευρωζώνης είναι πως η ΕΚΤ είναι τελείως ανεξάρτητη από όλους τους θεσμούς της ΕΕ. Είναι ανεξάρτητη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Ευρωκοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια. Για όλους αυτούς τους λόγους, το ζήτημα της συμμετοχής ή όχι μιας χώρας στην ευρωζώνη, είναι στη βάση του ζήτημα δημοκρατίας και αυτοδιάθεσης των λαών.
Όλη αυτή η ανάλυση αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσει κανείς να διαμορφώσει ένα σοβαρό πολιτικό σχέδιο που θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος στην αγριο-καπιταλιστική πολιτική της ελληνικής και ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης. Όσο η Αριστερά δεν ξεκινάει με αυτές τις διαπιστώσεις ως αφετηρία της ανάλυσής της, τόσο θα οδηγείται σε συμπεράσματα που αποπροσανατολίζουν τον κόσμο, του δημιουργούν αυταπάτες για το τι είναι και τι θέλει η ευρωζώνη και θα διαμορφώνουν ανεπαρκείς, ανεδαφικές προτάσεις για την πιθανότητα μιας φιλολαϊκής μεταρρύθμισης της ευρωζώνης.
Κι αν αναλογιστούμε πως όλα αυτά ισχύουν για την ευρωζώνη, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο μεγάλη αναδεικνύεται η πολιτική, αναλυτική και τακτική ανεπάρκεια της εν δυνάμει κυβερνώσας Αριστεράς στο συνολικότερο ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
ΠΡΙΝ- ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ
«Ο καθείς και τα όπλα του»
Οι περισσότεροι φίλοι και πολύ περισσότερο οι συνεργάτες, επιμένουν πως δεν χρειαζόταν αυτό το άρθρο. Καλά γελάσαμε με τα περί ΕΥΠ, λένε, μια χαρά εκτέθηκαν οι εισπράκτορες με BLOGάκι. Ακόμη και αν… βρεθεί έστω και ένας άνθρωπος που θα αναρωτηθεί «τι είναι αυτά με τον Βαξεβάνη;» θα βρεθούν άλλοι χίλιοι να του πουν «μα φυσικά τα αποτελέσματα της έντιμης Δημοσιογραφίας».
Έχω όμως άλλη άποψη. Όταν το 2012 υπάρχουν ενδείξεις για τη λειτουργία παρακράτους με μακρύ χέρι όχι του χωροφύλακα, αλλά της διατεταγμένης υπηρεσίας «δημοσιογράφων», το θέμα δεν είναι τι θα κάνεις και αν σε συμφέρει επικοινωνιακά, αλλά ότι πρέπει να κάνεις το ένα και μοναδικό πράγμα: Να το πεις στον κόσμο.
Υπάρχει όμως και άλλος λόγος που γράφω αυτές τις γραμμές. Ας υποθέσουμε πως κάποιος δημοσιογράφος, έντιμος με αποδοχή από τον κόσμο, ταγμένος στη Δημοσιογραφία και μόνο, βρίσκεται νεκρός με 5 σφαίρες στο κεφάλι τι θα γίνει; Γενική κατακραυγή, που μπορεί να αντιστρέψει τα σχέδια όσων ήθελαν την φυσική του εξόντωση.
Αν δεν γίνει αυτό και προσπαθήσουν για τον ίδιο δημοσιογράφο να τον «δολοφονήσουν» ως προσωπικότητα; Για παράδειγμα ένας δημοσιογράφος, έμμισθος του παρακράτους, με έναν υπόδικο πράκτορα και τον διαταραγμένο εγκέφαλο ο οποίος ηγείται της επικοινωνιακής πολιτικής ενός κόμματος, πάρουν απόφαση να διοχετεύσουν ένα συκοφαντικό έγγραφο και όσους πείσουν, τι γίνεται; Ο κόσμος γελάει. Όχι μόνο γιατί μπορεί να εμπιστεύεται τον δημοσιογράφο και τις αποκαλύψεις του, αλλά γιατί ξέρει πως ο καθένας μπορεί να φτιάξει ό,τι έγγραφο θέλει (όπως αυτό της φωτογραφίας με το όνομα Γιάννης Παρακρατάκος) σε ένα κομπιούτερ. Οπότε πάλι χαμένο το παιχνίδι.
Τι γίνεται όμως αν γίνει συνδυασμός των δύο σεναρίων; Δηλαδή αν ο δημοσιογράφος βρεθεί νεκρός με 5 σφαίρες στο κεφάλι και δίπλα του υπάρχει μια προκήρυξη της οργάνωσης «Σέχτα Επαναστατών ο νταβραντισμένος Μιχάλης», στην οποία αναγράφεται πως ο δημοσιογράφος ήταν πράκτορας μυστικών δυνάμεων, που ήρθε η ώρα να πληρώσει για τα εγκλήματά του. Στην προκήρυξη υπάρχουν και στοιχεία από τη ζωή του δημοσιογράφου εμφανώς αληθινά, για να καλύψουν και κάποια άλλα που είναι ψέματα. Για παράδειγμα πως δημοσιογράφος είχε ταξιδέψει το καλοκαίρι του 2012 στην Τήλο (ναι, με την κοπελιά του) για να συναντήσει τον γνωστό πράκτορα ποντιακής καταγωγής Τζειμς Μποντ-ίδη (δεν υπάρχει). Εκείνη την ώρα κάποιοι θα θυμίσουν στην κοινή γνώμη πως κάτι τέτοιο είχε δημοσιευτεί κάποτε αλλά κανένας δεν έδωσε σημασία. Και ίσως κάποιοι αναρωτηθούν : «Λες να ήταν αλήθεια;». Κανένας πάντως δεν θα χρεώσει στο παρακράτος μια δολοφονία. «Όλοι ίδιοι είναι και πού ξέρεις πού ήταν μπλεγμένος» θα ακουστεί ως αποτελεσματικός ψίθυρος.
Γράφω αυτές τις γραμμές γιατί δεν είμαι φρουρούμενος και ούτε θα είμαι ποτέ. Δεν φοβάμαι το παρακράτος γιατί θα το κάνω ισχυρό. Γιατί η δύναμη του δημοσιογράφου πρέπει να είναι η εντιμότητα και η δουλειά του και προστασία του οι πολίτες. «Ο καθείς και τα όπλα του» που λέει και ο Ελύτης.
ΠΙΟ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚH ΑΠΟ ΠΟΤΕ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΔΝΤ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ!
«Μην περιμένετε καμία συμπάθεια, ήρθε η ώρα να πληρώσετε τους φόρους σας» λέει -μέσω του βρετανικού Guardian- η διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, στέλνοντας ξεκάθαρα ένα απειλητικό μήνυμα στην Αθήνα ότι το ΔΝΤ δεν πρόκειται να άρει ή έστω να χαλαρώσει τους νεοαποικιακούς όρους του Μνημονίου.
Σε ερώτηση για το αν μπορεί να βγάλει από το μυαλό της τους γονείς και τις μητέρες που δεν έχουν πρόσβαση σε φαρμακευτική περίθαλψη, η Γαλλίδα αξιωματούχος με περίσσιο θράσος απαντά πως, τάχα, σκέφτεται περισσότερο την …μαύρη Αφρική, που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα την οδήγησε στην εξαθλίωση, από την Ελλάδα.
«Σκέφτομαι πολύ περισσότερο τα παιδιά σε ένα σχολείο στο Νίγηρα που πηγαίνουν στο μάθημα μόνο για δύο ώρες την ημέρα, αναγκάζονται ακόμα και την καρέκλα του θρανίου να μοιραστούν και διψάνε για μόρφωση. Τα έχω μονίμως στο μυαλό μου. Γιατί πιστεύω ότι χρειάζονται πολύ περισσότερη βοήθεια από ό,τι στην Αθήνα», τόνισε η Κ. Λαγκάρντ.
Παράλληλα, προειδοποιεί – απειλεί ότι αυτή η κρίση δεν έχει ακόμα κάνει τον κύκλο της λέγοντας χαρακτηριστικά πως: «και ξέρετε κάτι; Όσον αφορά στην Αθήνα, σκέφτομαι και όλους εκείνους που φοροδιαφεύγουν. Πρέπει συλλογικά να λυθεί το πρόβλημα να πληρώνουν όλοι τους φόρους τους».
Τέλος, ξεκαθαρίζει ότι η Αθήνα, την οποία θεωρεί ήδη τριτοκοσμική χώρα, δεν θα έχει καλύτερη αντιμετώπιση (!) από αυτή σε μια φτωχή αναπτυσσόμενη χώρα του πλανήτη.
Δηλώνοντας μάλιστα υπερασπιστής της …«αλήθειας», δηλώνει: ”Αυτή ακριβώς είναι η αποστολή του ΔΝΤ και δουλειά μου είναι να λέω την αλήθεια, όποιος και να κάθεται απέναντί μου”.
Και συνεχίζει τον προκλητικό της λόγο για την «αναγκαιότητα» των περικοπών ακόμα και στις χώρες με το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα:
«Και θα σας πω και κάτι ακόμα: είναι δυσκολότερο να ζητάς από χώρες με χαμηλό ΑΕΠ, όπου οι πολίτες ζουν με Κατα Κεφαλήν ΑΕΠ 3.000, 4.000 ή 5.000 δολάρια να μειώσουν το έλλειμμά ή να κάνουν περικοπές. Ακριβώς γιατί ξέρω τι σημαίνει αυτό για το κράτος πρόνοια και την ενίσχυση των φτωχότερων»
Μετά τον μονεταριστικό λίβελο της κ. Λαγκάρντ, μετά τις εξαγγελίες της για την αναγκαιότητα των φιλελεύθερων πολιτικών και των …Μνημονίων, ένα πράγμα μόνο μένει στους λαούς και στην συγκεκριμένη φάση στον ελληνικό λαό:
Να στείλουν στο καλάθι των αχρήστων τα Μνημόνια και τους θιασώτες των πολιτικών που απορρέουν από αυτά!
iskra.gr
Ειδικότερα, από μεθαύριο ξεκινά η ταχυδρομική αποστολή 270.000 εκκαθαριστικών σημειωμάτων Ενιαίου Τέλους Ακινήτων έτους 2009. Από τα εκκαθαριστικά αυτά προκύπτουν φόροι προς πληρωμή συνολικού ύψους 85 εκατ. ευρώ. Παραλήπτες των σημειωμάτων αυτών θα είναι φορολογούμενοι οι οποίοι την 1η Ιανουαρίου 2009 κατείχαν κτίσματα και εντός σχεδίων πόλεων οικόπεδα συνολικής αντικειμενικής αξίας μεγαλύτερης των 100.000 ευρώ αν ήταν άγαμοι ή μεγαλύτερης των 200.000 ευρώ αν ήταν έγγαμοι.
Οι υπόχρεοι θα υποχρεωθούν να καταβάλουν εφάπαξ ώς το τέλος Ιουνίου το ΕΤΑΚ, ενώ όσοι είχαν την 1.12009 ακίνητα συνολικής αντικειμενικής αξίας άνω των 400.000 ευρώ θα κληθούν να πληρώσουν και έκτακτη εισφορά, η οποία θα έχει υπολογιστεί με βάση συντελεστές κλιμακούμενους από 0,1% έως 1% επί της συνολικής αντικειμενικής αξίας των ακινήτων τους, μετά την αφαίρεση του αφορολογήτου ποσού των 400.000 ευρώ. Εάν το συνολικό ποσό της οφειλής που θα αναγράφεται είναι μικρότερο των 27 ευρώ, τότε ο φορολογούμενος δεν θα είναι υποχρεωμένος να πληρώσει καθόλου φόρο, καθώς -σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία- ποσό φόρου μέχρι το όριο αυτό δεν βεβαιώνεται για είσπραξη!
Την μεθεπόμενη εβδομάδα θα αποσταλεί και η πρώτη «παρτίδα» των φετινών εκκαθαριστικών φόρου εισοδήματος η οποία θα αποτελείται από τουλάχιστον 250.000 σημειώματα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΓΓΠΣ, από τα εκκαθαριστικά αυτά:
- Περί το 60%, δηλαδή περί τα 150.000 σημειώματα, θα είναι χρεωστικά και θα αναγράφουν επιπλέον φόρους προς πληρωμή συνολικού ύψους άνω των 220 εκατ. ευρώ. Δηλαδή σε κάθε παραλήπτη χρεωστικού σημειώματος θα αντιστοιχεί κατά μέσο όρο επιπλέον φόρος άνω των 1.450 ευρώ!
- Το 5% με 10% (περίπου 20.000) θα είναι πιστωτικά και θα αναγράφουν επιστροφές φόρων άνω των 14 εκατ. ευρώ.
- Το υπόλοιπο 30% με 35% θα αποτελείται από σημειώματα με μηδενικά ποσά φόρου.
