Skip to content

Αξιολόγηση και Νέο Λύκειο

05/05/2014

Αφίσα Εκδήλωσης Αξιολόγηση και  Νέο Λύκειο

Αυτοί παιδί μου δεν…

25/03/2014

 Αυτοί παιδί μου δεν νοιάζονται για σένα! Αυτοί και σένα και μένα μας βλέπουν μόνο σαν αριθμούς σε στατιστικές. Είναι σαν να μην υπάρχουμε! Τί ξέρουν αυτοί για το πώς ζούμε, για τις αγωνίες μας, για τις έγνοιες μας, για τα προβλήματά μας;

Αυτοί  οι ίδιοι δεν είναι που φέσωσαν τη χώρα,  που κατάκλεψαν το δημόσιο κορβανά; Αυτοί που  τρώγανε με χρυσά κουτάλια πετώντας σκόπιμα τα αποφάγια τους κάτω από το τραπέζι, ψίχουλα για τους πληβείους, για να τους κάνουνε να νοιώθουν συνένοχοι!  Και υπήρξαν σαφώς αρκετοί που στριμώχτηκαν κάτω από το τραπέζι για τα αποφάγια κι αυτοί χαμογελούσαν σαρδόνια, γιατί τους είχαν βάλει στο παιχνίδι, φθείροντας έτσι  τη συνείδησή τους! Μαζί τα φάγαμε! Φαυλοκρατία, αμοραλισμός, ατομικισμός! Αυτό ήταν το μότο τους!

Αυτοί λοιπόν σήμερα παρουσιάζονται ως οι εγγυητές της εξόδου από την κρίση! Ναι, αυτοί και μόνο αυτοί μπορούν και θέλουν να σε σώσουν, να μας σώσουν για άλλη μια φορά! Ποιους κοροϊδεύουν!

Αυτοί παιδί μου δεν ξέρουν τί θα πει φτώχεια, δεν έχουν κάνει ποτέ φτωχοί. Πού να καταλάβουν πώς είναι να μη κλείνει μάτι όλη νύχτα ο πατέρας σου γιατί την επομένη δεν έχει να πληρώσει τη δόση του δανείου ή το νοίκι ! Πώς νιώθει όταν χάνει τη δουλειά του και μένει μετέωρος, πώς νιώθει όταν βλέπει πως πλησιάζει η ώρα της απόλυσής του και δεν μπορεί να κάνει τίποτα! Πώς μετρά η μάνα σου τα φραγκοδίφραγκα  για το σούπερ μάρκετ, για το γάλα ή το ψωμί της οικογένειας  ή  για να βάλει βενζίνη! Σκασίλα τους αν δεν έχει μία για το γιατρό ή για τα φάρμακα ο άρρωστος συγγενής σου, αν κρυώνει, αν πεινά ο κολλητός σου. Σκασίλα τους αν δε βρίσκεις δουλειά, αν σε χαρτζιλικώνει ακόμα ο μπαμπάς ή ακόμα χειρότερα ο παππούς, αν δε μπορείς να χαρείς τα νιάτα σου, αν μένεις ακόμα με τους δικούς σου κοτζάμ άντρας ή κοπέλα, αν απελπίζεσαι, αν ξενιτεύεσαι. Τα δικά τους παιδιά έχουν και παρόν και μέλλον. Εσένα θα σκεφτούν τώρα;

 Περπατάς στο δρόμο και είσαι σαν χαμένος, ούτε ευρώ στην τσέπη, έστω για ένα καφέ με τα φιλαράκια σου, ούτε διάθεση να μιλήσεις, να χαρείς έστω τη σημερινή λιακάδα, εκεί σε κατάντησαν! Πώς, με τί καρδιά  να το συναισθανθούν αυτό που νιώθεις; Δεν ξέρουν να κατανοούν αυτοί  παιδί μου. Χαμένη-ος στις σκέψεις σου και στις ανασφάλειές σου βλέπεις τη ζωή να περνάει δίπλα σου και δεν μπορείς ούτε να την ακουμπήσεις! “Ε, καλημέρα ζωή, πες μου ένα γεια, είμαι κι εγώ εδώ, είμαι κι εγώ παιδί σου”!  Αυτοί  παιδί μου δεν  καταλαβαίνουν από τέτοια, γιατί δεν ένιωσαν ποτέ τους έτσι, γιατί στον δικό τους  “κόσμο” δεν ξέρουν τι θα πει ζόρι.

Παντού, στο σπίτι, στο σχολειό, στη γειτονιά βλέπεις ανθρώπους να παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, για μακροπρόθεσμα σχέδια ούτε λόγος. Κι εσύ που είσαι νέος και βράζει το αίμα σου, που από τη φύση σου είσαι πιο βιαστικός, που θέλεις να ονειρευτείς,  να σχεδιάσεις το μέλλον σου; Δεν σου το επιτρέπουν οι συνθήκες! Σχεδιάζουν για σένα ένα μέλλον ζοφερό, δε σε θέλουν σπουδαγμένο, να σε στριμώξουν θέλουν σε  σχολεία δεύτερης  κατηγορίας,  σε άμισθη μαθητεία, ημιμαθή και εύκολο θύμα στο σκλαβοπάζαρο της αγοράς που θεοποιούν, αλλά και υπηρετούν.  Άβουλο και αδύναμο σε θέλουν και πάνω απ’ όλα σιωπηλό, ακόμα καλύτερα αδιάφορο, κοινωνικά νεκρό.  Γιατί παιδί μου η  αδιαφορία είναι  δειλία, δεν είναι ζωή.  Μην απογοητεύεσαι, μην αδιαφορείς, μη κλαψουρίσεις ποτέ, μα ποτέ στη ζωή σου. Μην αποδεχτείς το ρόλο του άβουλου, αθώου θύματος, δεν σου ταιριάζει!  Θύμωσε για την αδικία, αλλά μην απαιτείς από αυτούς  να σε καταλάβουν! Είπαμε δεν καταλαβαίνουν παιδί μου αυτοί! Αυτοί είναι ταγμένοι αλλού, δεν θα σ’ ακούσουν!

Ήρθε όμως η ώρα να την “ακούσουν” ! Γύρνα τους την πλάτη αμετάκλητα και χαμογέλα, γιατί αυτό ταιριάζει στα χρόνια σου και στην αξιοπρέπειά σου. Μη τους φοβηθείς!  Χαμογέλα, αμφισβήτησε, κρίνε και διεκδίκησε παρέα με τους δικούς σου τους ανθρώπους. Γιατί για τη δική σου ζωή πρόκειται! Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής  (Μ. Γκανάς,  Άψινθος):

Αυτοί παιδί μου δεν

δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους

όλο δεν και δεν και δέν-τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους

δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο

γυναίκα άσχημη και στερημένη

αυτοί παιδί μου δεν

δεν δίνουν τ’ Αγγέλου τους νερό

δεν άκουσαν ποτέ

ανάκουστο κιλαϊδισμό και λιποθυμισμένο

δεν έπιασαν με τα ρουθούνια τους

το άοσμο άνθος του θανάτου

δεν είδαν -κατάργησαν τα μάτια τους-

μια πιπεριά να γίνεται λιμπελούλα

αυτοί παιδί μου δεν

δεν ξέρουν δεν αγαπούν

ξέρουνε μόνο ν’ απαιτούν

περισσότερα περισσότερα περισσότερα περί…

που έτσι γράφεται το μέλλον μας.

Τζένη Σιούτη

alfavita.gr

ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΘAΝΑΤΟ. ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

25/03/2014

Προς τους βουλευτές που στηρίζουν αυτή την κυβέρνηση
22-35f2-2-thumb-large
Η ώρα  είναι 2.30 το πρωί. Ξημερώνει Κυριακή 22 Μάρτη. Δεν ξέρω που σας βρισκω. Θα μου επιτρέψετε να σας κλέψω λίγο από τον πολύτιμο χρονο σας για να σας μιλήσω για μια περιπτωση που εύχομαι να μη σας τύχει, και φαντάζομαι οτι δεν θα σας τύχει γιατί βέβαια ο καθένας από σας έχει τον τρόπο του.
Σας γράφω από ένα κοινό  τρικλινο θάλαμο  ενός από τα πιο νευραλγικά νοσοκομεία της Αθηνας όπου νοσηλεύεται για 6ο 24ωρο διασωληνωμενη η μητέρα μου. Μια αποτομη άνοδος ενός ηλεκτρολυτη που δε διαγνώστηκε έγκαιρα, γεγονός όχι άσχετο με τα 400 ραντεβού το μήνα  των γιατρών των συμβεβλημένων με τον ΕΟΠΥΥ μετά  το κλείσιμο των ιατρείων του ΙΚΑ (για φανταστείτε, με βάση τις ώρες που δέχεται ο δικός  μου γιατρος και  χωρις να υπολογίσω τους εκτος ΕΟΠΠΥ αντιστοιχούν 7,2 λεπτά για κάθε επίσκεψη . Από γιατροί έχουν γίνει φαρμακογραφοι), ο σχετικός χαμος στα επείγοντα, μια απροσδόκητη ανακοπή έξω από την πορτα του νευρολογικου. Και μετα ένας γιατρός που δε σκέφτηκε την ηλικία της αλλά τον όρκο του, ίσως και το γεγονός  πως της μίλαγε πριν 15 λεπτά, έπεσε πάνω της και την επανέφερε στη ζωή. Διασωληνομενη για  αιμοκάθαρση με το Δ/ντη παρόντα. «Δύσκολα τα πράγματα αλλά αν επιζήσει στην αιμοκάθαρση έχει ελπιδες». Και επέζησε η κυρα Χρυσούλα στην ταλαιπωρία της αιμοκάθαρσης παρά τον ένα νεφρο καθώς   τον άλλο «της τον εφαγα εγώ οταν μ ειχε  στην κοιλιά» το μακρινό 1961 όπως συνήθιζε να  μου λέει, όταν τη ζοριζα πολυ ως παιδί. Γιατί έχει μαθει να  τα βγάζει πέρα στα δυσκολα.Επέζησε.Και πέσαν πάλι πάνω της γιατροί και νοσηλευτές  της μονάδας τεχνητού νεφρου και επανέφεραν οτι εξαρτιόταν από αυτους. «Αυριο(Τριτη) πρεπει να πάει σε εντατική για αποσωληνωση «. Και εδώ  άρχισαν τα πολύ δυσκολα. Δεν υπάρχει κρεβάτι σε εντατική. Την Τετάρτη μάθαμε από το ΕΚΑΒ οτι υπήρχαν 35 σε λίστα αναμονης για την Αττικη. Και η κυρα Χρυσούλα είναι 85 χρονω. Πώς να διεκδικήσει θέση από ένα 25αρη πολυτραυματια από ατύχημά; από μια σαράνταχρονη με γρίπη των χοίρων ; Για σταθείτε, γιατί το πιάσαμε στραβά. Γιατί δεν υπάρχουν κρεβάτια; Δεν είναι χιόνι να πούμε «δεν είμαστε Σκανδιναβία, δεν μπορούμε να έχουμε πολλά εκχιονιστικά». Είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη σε  τροχαια. Στην Ελλάδα της κρισης  έχουμε δεκάδες απόπειρες αυτοκτονίας με κάποιους «τυχερους» να επιβιώνουν και να χρειάζονται άμεση φροντιδα . Τώρα έχουμε και τη γρίπη. Αλλά αυτό τον καιρό η κυβερνηση των Σαμαρά/Βενιζέλου, την οποια  στηρίζετε αξιότιμοι κ.κ. βουλευτές, δεν «προκανει » να αγοράσει εμβόλια γιατί πρέπει να αντιμετωπίσει την αντιδραση κάποιων, ευάριθμων είναι αλήθεια, από εσάς για το γάλα. Έπειτα θα χαλούσε τους πανηγυρισμούς για το πρωτογενές πλεόνασμα που θα μοιράσει. Και βέβαια δε θέλει να δημιουργήσει αδικαιολόγητο πανικό, το κλίμα ευφοριας  έχει μεγάλη σημασία για τις αγορές. Τι κρίμα να  μην το ξερει αυτό το κάλλιο σου μάνα και να ανεβαίνει ξαφνικά, σαν κοινός προβοκάτορας, σαμποτάροντας  τις φιλότιμες προσπαθειες του υπουργού υγείας (η μήπως θανάτου;) τον οποιο «ουκ εα καθεύδειν» το τροπαιο του συνυπουργου του της Παιδειας και θέλει κι αυτος,  αλίμονο,  να «εξορθολογισει» το σύστημά περίθαλψης; Το δημόσιο εννοείται,γιατί το ιδιωτικό είναι «εξορθολογισμενο», πολύ «εξορθολογισμενο». Αλλά, σε αυτές  τις περιπτώσεις ειδικά, για λίγους, για απελπιστικά λιγους. Και έτσι κι εμείς και η κυρα Χρυσούλα, η μάνα μας ,»δειλοί(;),μοιραίοι(;)κι άβουλοι(;) αντάμα προσμένουμε ίσως ένα θάμα». Γιατί θαύμα θα είναι να σκεφτείτε και κάτι άλλο πέρα από το προσωπικό σας πολιτικο παρόν, γιατί μέλλον δεν έχετε και το ξερετε . Κι εγώ έχω πάψει προ πολλού να πιστεύω στα θαύματα. Αλλά για να πω την αληθεια ποιος νοιάζεται για εσας.  Η κυρα Χρυσούλα με νοιάζει που δεν της άξιζε να πεθάνει έτσι, (και σε ποιον  αξίζει άλλωστε;)αλλά και ολοι οσοι αφήνονται να πεθάνουν αβοήθητοι χωρις να γίνονται πρώτο θέμα για να μη χαλάσουν οι αστέρες των ειδήσεων των 8 το success story των αφεντικών τους.
(«Επιμένω να διηγούμαι και μάλιστα πολύ ωμά,  πράγματα που τα ξερετε όλοι.
Που τάπαν και τα ξαναπαν κι άλλοι πιο πριν καλύτερά από μένα
Πράγματα ανιαρα, που δεν κινούν πια διολου το ενδιαφέρον σας
Όπως η δολοφονία της Σάρον  Τεητ π.χ.  ή οι γάμοι της Τζακυ ή το ψυγείο κελβινειτορ )»
Μ. Αναγνωστάκης

Δ. Παπαθεοδωρου, φιλόλογος

Σε έκτακτη γενική συνέλευση η ΕΛΜΕ Φθιώτιδας

13/03/2014

Τα οξυμένα προβλήματα στον κλάδο των εκπαιδευτικών , οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες , η αξιολόγηση και οι μεταθέσεις  αλλά και ο προγραμματισμός  της δράσης για τις απεργιακές  κινητοποιήσεις μέσα στο ερχόμενο χρονικό  διάστημα- ήδη έχει προγραμματιστεί διήμερη απεργιακή κινητοποίηση  για τις 19/20 Μαρτίου- θα απασχολήσουν την Έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Φθιώτιδας που συγκαλείται απ το Διοικητικό της Συμβούλιο για το απόγευμα της Πέμπτης 13 Μαρτίου (19:00) στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Φθιώτιδας. Πρόκειται για μια ακόμη έκτακτη συνέλευση του κλάδου  απ τις αρκετές που έχουν συγκληθεί με παρόμοια θέματα το τελευταίο  χρονικό διάστημα , μιας και τα προβλήματα οξύνονται κάθε μέρα στον χώρο  της εκπαίδευσης.

Απεργούν την Παρασκευή οι καθηγητές της Φθιώτιδας

05/02/2014


Κάλεσμα από την ΕΛΜΕ Φθιώτιδας για απεργία – Το ραντεβού είναι στην πλατεία Πάρκου στις 10:30΄ το πρωί της Παρασκευής….

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7/2/2014
ΑΠΕΡΓΙΑ

ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ
ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ 
ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ 
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΚΔΙΚΑΖΕΤΑΙ Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΣτΕ

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ 
–  ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΟΥΝ
– ΓΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ – ΥΓΕΙΑ – ΣΤΕΓΗ – ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΝΕΡΟ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 
ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΑΡΚΟΥ ΣΤΙΣ 10:30

ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!!!

Απεργία – Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου – Ενάντια στις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις

03/02/2014

Παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου,

16/01/2014

 Επιστολή του συναδέλφου Βαγγέλη Καπαρού 

Προς τους φίλους Διευθυντές και όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς
Παραίτηση από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου
Πάντα πίστευα σε μια διευθυντική θητεία με δημοκρατικότητα, που θα δίνει λόγο στα οράματα και τις πρωτοβουλίες των συναδέλφων, στις ιδιαιτερότητες και τις κλίσεις των μαθητών. Πάντα πίστευα στον Διευθυντή που θα ξεπερνά τις τυπικότητες στοχεύοντας πέρα από παγερές γραφειοκρατίες, στη δημιουργία ενεργών πολιτών. Πάντα πίστευα ότι διοίκηση σημαίνει διορατικότητα, πρωτοπορία, συμμετοχή, συναδελφικότητα. Όταν ανέλαβα τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα κατέληγα να γίνω ελεγκτής παρουσίας, συντάκτης προγραμμάτων με επιφύλαξη, τιμητής των συναδέλφων, αποδέκτης υποβιβασμών. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να συμπεριφέρομαι σαν ένας στυγνός γραφειοκράτης με προσκόλληση στην απόλυτη τυπικότητα, αδιάφορος για την δημιουργία κλίματος εκπαιδευτικής προσφοράς και καινοτομίας. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου ζητηθεί να βάλω απέναντί μου τον σύλλογο, τον συνάδελφο, τον ίδιο μου τον «εαυτό», για να τον κατατάξω, ώστε να τον καταστήσω εύκολη λεία όσων επιδιώκουν να έχουν διαθέσιμους «αριθμούς», διαθέσιμα «νούμερα» για καρατόμηση. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα επιβάλουν εξωτερικούς κριτές των αποφάσεων Διευθυντή και συλλόγου οι οποίοι θα αρνούνται να αποδεχθούν τις προτάσεις του. Ποτέ δεν θεώρησα ότι η επιλογή μου σε κάποια θέση, ως Διευθυντής, Σχολικός Σύμβουλος ή Διευθυντής Διεύθυνσης θα με διαφοροποιήσει από τους συναδέλφους μου.
Φτάνει πια συνάδελφοι Διευθυντές, εμείς έχουμε τώρα τον λόγο, δεν μπορούμε να γίνουμε οι τιμητές του «εαυτού» μας, οι κριτές των συναδέλφων μας, οι εμπρηστές των συλλόγων. Γιατί όσο κι αν το πιστεύουμε, δεν θα γλυτώσουμε, θα μας πετάξουν και εμάς, αφού πρώτα μας χρησιμοποιήσουν και μας αποξενώσουν από τους δίπλα μας. Τώρα είναι η δική μας ευθύνη. Ας γίνουμε ένα με τους συναδέλφους μας. Ας σκεφτούμε ότι είμαστε σπλάγχνα από τα σπλάγχνα τους. Είμαστε και εμείς εκπαιδευτικοί.
Πως μπορούμε να γίνουμε τιμητές και αίτιοι της μισθολογικής καθήλωσης και της πιθανής αποπομπής των συναδέλφων μας; Πως μπορούμε να κρίνουμε τον συνάδελφο που αγωνίζεται, σε εποχές δύσκολες, με πάθος αλλά και πόνο,  για τους μαθητές του και τα παιδιά μας; Η παιδεία θέλει όραμα, θέλει πάθος, θέλει αγάπη, θέλει θυσία, θέλει δημιουργικότητα. Η παιδεία είναι πάντα δημοκρατική. Δεν μπορεί να αποδώσει σε καθεστώς φόβου, έντονης υποκριτικότητας, προσωπικής κατάθλιψης, καθημερινού καταναγκασμού.
Άλλωστε ποιος είναι ο ρόλος μας; Διευθύνω εκπαιδευτικούς, διευθύνω σχολείο, σημαίνει οραματίζομαι, δημιουργώ συνθήκες, διευκολύνω, συν-εργάζομαι,  διευρύνω τους ορίζοντες,  διαλέγομαι. Διευθύνω σχολείο δεν σημαίνει διατάζω, διαιρώ, υποτάσσω, αναγκάζω, απειλώ, φοβίζω.
Σήμερα μου στερούν τη δυνατότητα να συνδιοικώ με το σύλλογο, μου στερούν τη δυνατότητα να δημιουργώ,  μου στερούν τη δυνατότητα να έχω οράματα, μου στερούν τη δυνατότητα να αποφασίζω, μου στερούν τη δυνατότητα να αισθάνομαι συνάδελφος. Δεν διαφέρω από τους καθημερινούς μου συντρόφους. Αυτούς που καθημερινά δίπλα μου αγωνίζονται και προσφέρουν. Δεν μπορώ να ανεχτώ ένα σχολείο κομμάτι της γραφειοκρατίας, όπου ελέγχουν την παραμικρή μας κίνηση, όπου πρωτοβουλία  σημαίνει παράπτωμα, όπου κάθε τι πρέπει να καταγράφεται.
Διοικώ (τι λέξη κι αυτή) ένα σχολείο όπου οι καθηγητές έρχονται για μάθημα και μέρες που έχουν άδεια. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι προετοιμάζουν εκδηλώσεις απογεύματα και Σαββατοκύριακα. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι καθηγητές κάθονται παραπάνω χωρίς να τους το επιβάλλει κανείς. Διοικώ ένα σχολείο όπου οι συνάδελφοι διδάσκουν επιπλέον ώρες από αυτές που φαίνονται στα προγράμματα. Διοικώ ένα σχολείο όπου αισθάνομαι ότι αναπνέω, ότι χαίρομαι, ότι μπορώ να ζω.
Σ’ αυτό λοιπόν το σχολείο δεν μπορώ να ανεχθώ να επιβληθούν τυπικότητες, γραφειοκρατικές αστειότητες, καταπιεστικές διαταγές, ανελεύθερες επιβολές. Δεν μπορώ να γίνω μέρος της διάλυσης. Γιατί η διάλυση θα αρχίσει μέσα στο σύλλογο, από τη διχόνοια, την αντιπαλότητα, τον ανθρωποφάγο ανταγωνισμό.
Πέρα από όλα αυτά υπάρχει ένα επιπλέον προσωπικό μου δίλημμα, τώρα που αρχίζει η αξιολόγηση. Μπορώ να είμαι ταυτόχρονα συνήγορος και εισαγγελέας; Συνήγορος των συναδέλφων ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ και δικαστής τους στο σχολείο ως Διευθυντής- αξιολογητής; Η έναρξη λοιπόν της αξιολόγησης το 2014 (μια αξιολόγηση που σκοπό δεν έχει τη βελτίωση αλλά την κατάταξη και τον εξοστρακισμό) δεν μου επιτρέπει να συνεχίσω την παρουσία μου στη Διεύθυνση του Γυμνασίου Αμμοχωρίου. Είναι η ώρα της επιλογής. Μέλημα και αγώνας μου είναι οι συνάδελφοι. Από αυτούς εκλέχτηκα, αυτούς υπερασπίζομαι και σε αυτούς απολογούμαι.
Για όλα τα προαναφερθέντα, με λύπη, έντονη στενοχώρια, μεγάλη συναισθηματική φόρτιση αλλά και αίσθημα ευθύνης σας ενημερώνω ότι υπέβαλα αίτηση- παραίτησης από τη θέση του Διευθυντή του Γυμνασίου Αμμοχωρίου, παραμένοντας ως αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Φλώρινας για να υπερασπιστώ τα δικαιώματα των συναδέλφων μου.
Το σχολείο των αγέλαστων «προσώπων», των μαυροντυμένων «εισαγγελέων», των απόμακρων «δικαστών», των ποταπών κολάκων, που επιχειρείται σήμερα να επιβληθεί, δεν μου ταιριάζει. Γι αυτό και δεν μπορώ να το διευθύνω. Δεν αισθάνομαι «ικανός» να διευθύνω ένα τέτοιο σχολείο. Δεν μπορώ να διευθύνω παραβλέποντας τα οράματά μου, τη συνείδησή μου, τον λόγο μου, μόνο και μόνο για να διατηρήσω τη θέση μου.
Ξέρω ότι στενοχωρώ τους καθημερινούς μου, στο Γυμνάσιο Αμμοχωρίου, συντρόφους. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να ξαναζήσω ότι έζησα μαζί τους. Ας με συγχωρέσουν, δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μπορώ να αισθάνομαι ότι δεν είμαι τίποτε άλλο παρά ένα γρανάζι της κρατικής μηχανής. Μιας μηχανής αν-αίσθητης, αυστηρά αριθμολάγνας, αδιάφορης για το άλλο «πρόσωπο», το ανθρώπινο «πρόσωπο», που υποφέρει και αγωνιά. Άλλα ήταν τα οράματά μου, άλλες οι ελπίδες μου, άλλη η «αγάπη» μου, για ένα σχολείο δημιουργίας, συναδελφικότητας, ελπίδας. Αυτό το σχολείο έζησα μαζί τους, στη ζεστασιά τους, στο καθημερινό αγώνα τους, στην ακούραστη αγάπη τους, στις αμέτρητες ώρες προσφοράς τους, στη κατανόηση των λαθών μου και γι αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου τους ευχαριστώ.
Καπαρός Βαγγέλης
Αιρετός ΠΥΣΔΕ Φλώρινας,
Διευθυντής Γυμνασίου Αμμοχωρίου